427 لا يدرك احد رفعة الأخرة الّا باخلاص العمل و تقصير الأمل و لزوم التّقوى : هيچكس بزرگى آخرت را در نيابد مگر اين كه عملش را پاك و خالص براى خدا گذارد و آرزو را كوتاه گرداند ، و پرهيزكارى را ملازم گردد . 428 لا يقوم حلاوة اللّذّة بمرارة الأفات : شيرينى لذّت ( و عيش جهان ) بتلخى گرفتاريها ( ى آخرت ) نمى رسد . 429 لا توارى لذّة المعصية فضوح الأخرة و اليم العقوبات : لذّت گنهكارى برسوائى و گرفتارى باز خواستهاى آخرت نمى ارزد . 430 لا يصبر على مرّ الحقّ الّا من ايقن بحلاوة عاقبته : بر تلخى حق شكيب نتواند ورزيد مگر كسى كه شيرينى پايان كار شكيب را يقين كرده باشد . 431 لا يفوز بالجنّة الّا من حسنت سريرته و خلصت نيتّه : بهشت نرسد مگر كسى كه نيكو باطن و پاكيزه نيّت بوده باشد . 432 لا يترك العمل بالعلم الّا من شكّ فى الثّواب عليه : با داشتن علم عمل را ترك نكند مگر كسى كه در ثواب آن شكّ داشته باشد . 433 لا يعمل بالعلم الّا من ايقن بفضل الأجر فيه : عمل بعلم خويش نكند مگر كسى كه به بسيارى اجر و مزد آن يقين داشته باشد . 434 لا يكمل المروّة الّا باحتمال جنايات المعروف : مردانگى شخص كامل نگردد مگر بكشيدن بار خسارات نيكى . 435 لا يتحقّق الصّبر الّا بمقامات ضدّ المألوف : صبر تحقّق پيدا نكند مگر بمقايسه ضدّ آنچه كه با آن الفت گرفته شده است ( يعنى انسان در حال گرفتارى بگرفتارتر از خود بنگرد تا آن حالتى كه در آن است برايش گوارا گردد ) . 436 لا يكون المؤمن الّا حليما رحيما : مؤمن نيست مگر كسى كه بردبار و مهربان باشد . 437 لا يصدر عن القلب السّليم الّا المعنى المستقيم : از قلب سالم و درست جز معنى مستقيم و راست صادر نشود . 438 لا يرؤس من خلا عن الأدب و صبا الى اللّعب : كسى كه از ادب و كمال خالى باشد و بلهو و بازيچه ميل نمايد چنين كسى سرور و مهتر نخواهد شد . 439 لا يفلح من وله باللّعب و استهتر